39 JAAR (vervolg 1)
'En daarom, meneer de voorzitter, heb ik besloten om geen tijd meer te verliezen . Ik heb een task-force Distributie 2000+ ingesteld met als opdracht binnen een half jaar aan mij te rapporteren over een nieuw nationaal distributienet voor de eenentwintigste eeuw.'
De minister sloot haar dossier, zette haar bril af en keek de leden van de Vaste Kamercommissie voor de Biosfeer één voor één aan.
'Wij moeten voorkomen dat Nederland het Jutland van Europa wordt.'
'Ik verdom het om nog langer de minister van files te worden genoemd!'
De minister boog zich naar voren en hief een vuist op. Donkerrood gelakte nagels glansden in het kunstlicht.
'Weet u wel dat er in Noord-Duitsland al geëxperimenteerd wordt met een zweeftrein die vierhonderd kilometer per uur kan halen? Ik ben daar geweest. Over tien jaar is de afstand Hamburg – Ruhrgebied een reisje van een uur, terwijl dat vanuit Rotterdam uren duurt.'
Het was een kittige tante, deze liberale minister. Marineblauw mantelpakje, parelkettinkje. Klip en klaar, dat was ze.
'Het gaat om onze nationale distributiefunktie in Europa. Nederland is de Gateway to Europe. Het gaat om onze mainports, om logistiek en terminals voor just-in-time-transport. We moeten voorkomen dat de economische kransslagaderen van onze Randstad dichtslibben en een infarct onze productiecentra verlamt! Natuurlijk kan dat worden voorkomen, er zijn nog vele vele mogelijkheden om maatregelen te treffen. Er kan nog zoveel! De sky is de limit!”
De commissieleden werden stil, de persmensen schreven.
'Maar ik verzeker u dat er maatregelen zullen worden getroffen. Laat daar geen misverstand over bestaan! Mag het mischien ietsje meer zijn? We kunnen alleen maar een omelet bakken door eieren te breken. Laat u dat gezegd zijn. Ik kan niet blazen en de mond vol meel houden. Uitkijken dat het betere niet de vijand wordt van het goede. Daarvoor ben ik aangesteld. Hierop mag u mij aanspreken. Het moet toch mogen. Als de hemel naar beneden valt krijgen we allemaal een blauwe hoed. Dat beloof ik u. We moeten samen de schouders eronder zetten. Het gaat om het hoerei-gevoel bij het knippen van een lint voor een nieuwe weg. Pas op dat het momentum niet voorbij gaat! U vraagt mij naar vooruitgang? Vooruitgang is nodig om je kinderen recht in de ogen te kunnen kijken! Begrijp mij goed dat is geen verwijt aan u. Mag ik de geachte afgevaardigden mischien vragen hieraan mee te doe? We moeten gewoon doorgaan!”
En weg was ze.
Dynamisch in de voorhoede.
Voorzitter werd de 30-jarige Mr. Drs. Ir. Jan Klaas Deudekom Msc.- geen vaste woonplaats en dat bevalt mij prima! - senior-manager bij de Nationale Investeringsbank. In een interview had hij al verklaard deze uitdaging, waarbij hij zou worden geholpen door enige jonge honden van het departement, graag te willen aangaan. Ik weet nog geen bliksem van distributie, zei hij, maar hij voerde reeds diepte-interviews met sleutelfiguren en grote transporteurs. Een tiendaagse reis naar Tokio zou de projectgroep teamspirit geven. Aangevuld met 2 secretaresses en een agoog zou wekelijks worden gebrainstormd over door de teamleden aangeleverde papers. Voertaal Engels want dat was immers de bussiness-talk. Deudekom: We think global.
For the weekly meetings there was leased a large conferenceroom in an officetower on the boarder of the Nieuwe Maas in Rotterdam. Everything could be declareted, meetings every mondaymorning eight o’clock sharp. Boy, how wonderfull to work on such a high task. The ministers young angry dogs!
One of the selected civil servants for the task-force was mister J.M. Lokaal, well known from his system-dynamic solutions for distribution-networks and supply-chains. He received a letter from project-manager Deudekom with an invitation for the first meeting dd. 4-1-1988. Signed: Jan Klaas. Jannes was devastated.
'Moet je nou kijken!' said Jannes to Iris.
